19/1/15

Conjunción de Saturno-Luna y Sol-Venus la Mariblanca

Los mitos nacen de forma popular y no todas las madrugadas podemos contemplar conjunciones tan completas y singulares. Donde
Saturno acompaña a la Luna Venusla Mariblanca, acompaña al Sol de la Puerta  que como anfitriona los presenta



Vangelis: Albedo 0.39

Peripatético madrugador  platicando solo a la entrada de la plaza
pues no siempre es la luna  llena la que afecta.
[Aquí en castellano]
Deberon pensar os que primitivamente imaxinaron os deuses que algún día confirmaríanse os seus pensamentos esquizoides e esperando diríannos canto desexaban contarnos que o seu inferno existe aínda que os seus devanceiros con mitras e casulas trabucaron onde nun principio situárono. Dende entón enfermaron, e iso contáxiase senón hai remedio ou antídoto. Propágase como a propaganda, validado pleonasmo, dos anuncios do que non semellando bo o sexa por tradición, costume ou falsidades multípleces. Metelo polos ollos é primordial, daquela o tempo xa dirá. Deberon pensar ou pensan os que hoxe preceden que agora se podería escudrinhar un luar mellor pra tan inalcanzábeis entes aos que idolatren e desexan que á forza, ou sen ela, os demais tamén os adouren por riba de tudo; pois non desexan nin permiten que, aínda que aturen de mala ganha que os estados protéxannos, o livre albedrío permítanos someter a vontade á razón e viaxe aos seus olimpos aposentos trala ponte da valhalla achegarnos a eles con telescopios e outros aparellos pra ver (pra (non) crer) que res hai máis aló nin tralo inicio; cando o daquela grande ºexplosión xenuina.

Coma dixo unha tarde un *amigo, encomencemos polo principio. É máis orixinal e xenuino. Semos química, amigo, ( e auga :)))´ dixeron no anuncio de bruce lee) somos produto desa enerxía e cando acábesenos a min deposítasme a extramuros de calquer necrópole, en luar máis que neutro, á marxe de casulas, albas, estolas e doutros paganismos, pra saudar aos cortexos novos e lembrar a propios e estraños que entre choros mancadelos véxame envolto, empático e deixe que pola minha gorxa baixe o sabro amaro da morrinha e a senhardade...doutros.

Deposíteme, non me cremen, nunha aldeia afastada de luces e alumados, fóra dos seus muros, si houbelos, pra non entrar nas sinrazons varias e tómenme por crédulo. Nada máis antes de entrar, onde crezan malvas reais e das outras...tolas ou vulgares...pro longas, fermosas. Onde aínda que me pisen soporte con humor cada pegada desconhecida; pois só desexo ver, espertando cada noite, as estrelas que hai enriba e chéguenme novas de novos achados que outros homes doutos, non coma eu, descobren cada día pra abraio de tudos. E pese a quen pese que tralo principio inicial, como xa dixo o devandito *amigo, non acóchase nin hai E/ente algún que posúa nas súas mans capacidade de procrear semellantes desencadenantes pois o que é imaxinado e, ademais, fóra real, só polo feito de selo xa sería medibel e pra nada mellor que tudo o que podemos ver tralas lentes de anteollos cósmicos seica cada vez máis potentes.
Son as súas inicuas de poder as que os moven a acaparar éticas e outras normas coas que manter o seu poder e dicidir por todos o que uns poden facer e outros non; claro que neles non reza tal máxima e facendo das súas capas saios burlan as súas tentacións ou vicios con confesións altísimas e propósitos de enmendas que aínda que non sexa verdade eles veña e dálle por si algún día tras tudas esas estrelas ou a través de centros ou buracos negros, ata materia escura, descobren que aínda lles queda espranza, a que nunca pérdese, onde achar á tan filosofal pedra das súas esquizofrenias autocomendadoras.

Descobrir o máis fondo eido galáctico é como, tombado boca enriba, apreciar o trapalleiro cheiro do rial do pasado afastado. Incerto futuro que fórmase con cada consecuencia nosa e que dende aquel periplo africán cada día somos máis fillos das estrelas ás que voltamos imaxinativamente en vida ou ao morrer, feitos po.

A min, si pódese, déixenme, pra non importunar con paroladas e rollos aos outros que repousan, fóra...Onde o meu livre albedrío razoe cada noite o que fun deprendendo.
Déixenme ante a tapia por si sacando uns botes dáme por facer un grafiti 
Engaiolante  luar ise núcleo enriba de Orión, arroleiros incluídos. Xa gostaría darme un garbeo, en moto, por il.d:D´


Cielo estelar del sueño de una noche de invierno en un sábado de enero a mitad de madrugada.

 º Big-Bang
*Ou mesmo eu

6 comentarios:

  1. Bellezón de textos, bellezón de fotos. Morriña de noches en vela.

    ResponderEliminar
    Respuestas
    1. Cuando uno medra las noches se vuelven cansadas y dejan el cuerpo baldado; mejor siempre de jóvenes. Es verdad que las echamos en falta pero fotografiar durante tantas horas y desplazarse tan lejos supone un esfuerzo grande y de mucho trabajo. Sí que hay morrinha pues antes éramos capaces de topografiar una cueva durante horas y horas, desde la tarde anterior sobre las cinco y salir al día siguiente ya amaneciendo. Ahora supondría un esfurezo brutal que aunque posible, luego al conducir me tendría que parar para descansar.
      Gracias Belén, pero no se merecen. Aunque por comentar, el problema es que casi todas las tomas las subo en jpg por problemas con el equipo para la carga del raw, sino tal vez irían mejor. Pero por comentar alguna, personalmente hace mucho que tengo de esta diosa de piedra con otras alineaciones anteriores. Y es que no habiendo otro Venus, ésta es bien buena.
      La que me parece más adecuada, como antítesis de ese orden, es la del mendigo que (en este caso de todas las que le hice puse la que está de espaldas) da a entender con el fondo la vida del placer o del ocio; la vida en rosa y con la madurez la violácea. Es contraste con los otros colores de la calle, y con el jersey de éste, tan invernal. Su mochila, por toda posesión, espera resignada a que termine su discurso. Contra la pared de la riqueza, para no molestar; pues aún siendo mendigo, o méndigo mantiene una serie de normas de urbanismo social. Es el contrapunto discordante o que rompe toda regla sobre si es la luna llena la que tanto afecta. Viejo tópico que arrastrado en boca de la gente se suele emplear como broma en cualquier conversación seria. Con esto podemos notar que los trastornos, independientemente del tipo que sean, son constantes, son y están presentes haya la luna que haya. Sobre mendigos tengo muchas, pero ya veré donde colocarlas.
      Las palabras son respuestas a cuestiones planteadas en conversaciones de viaje y que aquí, entre todo tipo de retóricas y dialécticas se desmenuzan con algo más de razonamiento. Quedando en el aire otras variaciones para más adelante.
      Los datos enviados de la cámara me resultaron muy útiles, lo hablamos con calma.

      Eliminar
  2. OMG, ¡que vista infinita¡ Adoro esta imagin. Para toda mi vida el cielo noturno me ha fascinado.

    ResponderEliminar
    Respuestas
    1. Hello, friend of Oakland.
      We agree. To me since childhood have always enjoyed it. Now, with my friend and professor Dani Caxete I can learn more. For years I often accompany and has been a challenge.
      Yes, view, outer space is infinite, I think. The more I read about astronomy, the more I realize its depth. Science may prove to us that this is truly infinite, space. And that the "authorities" are only part of the human imagination nothing.
      That would be nice to make it clear that ethical standards must put the men and not to attribute to nonexistent beings. Perhaps thus the world was more cordial. Hopefully.
      [I hope I spelled correctly]
      A greeting:)´

      Hola, amigo de Oakland.
      En eso coincidimos. A mí desde pequeño siempre me han gustado mucho. Ahora, con mi amigo y profesor Dani Caxete puedo conocer mucho más. Desde hace unos años suelo acompañarlo y ha supuesto todo un reto.
      Si, la vista, el espacio sideral es infinito, eso pienso. Cuánto más leo de astronomía, más cuenta me doy de su profundidad. Es posible que la ciencia nos demuestre que lo verdaderamente infinito sea esto, el espacio. Y que los "entes", sólo sean parte de la imaginación humana nada más.
      Eso estaría bien para dejar claro que las normas éticas las deben poner los hombres y no atribuirlas a seres inexistentes. Tal vez con ello el mundo fue más cordial. Ojalá.
      [Espero haber escrito correctamente]
      Un saludo :)´

      Eliminar
  3. Me gusta mucho esa foto del madrugador charlando consigo mismo... Tal vez iba contándose todo eso que Ud. nos ha dejado traducido. ¡¿Quién sabe?!

    ResponderEliminar
    Respuestas
    1. Ise era o meollo desta construción, onde pra remate do conxunto atopábase na bocarrúa; e non cálese vostede en dicir o que sexa quel ben a fundo empregábase con tudo o que se lle ocorrese; aínda que sufrise diso mesmo o que moita xente imaxina, só polo feito de imaxinar, é cando ocorre con outros astros. Os cales non inflúen pra nada en seres tan simples e cativos. Mais os crédulos, independentemente das súas condición ou país tenden a pensar nos seus supersticiones que por telas vense influenciadas polos súas castas dirixentes que lles alimentan tales con tal de ter a súas propias coma boas.
      E falaba de política e falaba de situacións inconexas en arranque, aínda que logo o conxunto resultase máis homoxéneo. Entre o seu deambular ao carón e a outro sorría coma se dese coa crave de tudos os males sociais e relamiase en cada xesto co ceno de quen chegou a conclusións perfeitas. O exacto da hora facía un pouco punha remate a un discurso que por madrugador levaríanos a pensar naqueloutros que de xeito peripatético tivo ou houbo de celebrar o tal Sócrates baixo soportais e arcadas pertras a ágora.
      Agora, nese instante, a praza, a mesma actual ágora na que novos miolos celebran mítines rebeltes; il tan madrugador correspondíanos co seu. E logo un pitillo contivo tan dialéctico tema, aínda que pra iso tivese moito máis parecido con aquel Sófocles.

      Pois si, andaba con contos semellantes e fun dalgúns dos que fun recollendo e logo infiltrados e un pouco dados o posto fumos metendo.
      Ahh, ao outro non lle do tema nin conversa xa que non fai falla...Non sí? E xa sobeches por onde vou, refiro que ao outro que mandache, o deixo sen dicir ren.
      Entón xa...:)))´

      Eliminar

[Ha pasado boedromion: Añade lo que quieras,
cuéntanos y se desovilla si andamos bien de tiempo o nos vemos con calma...si no, no]
Benvido... d: )´


Epílogo bestial:
Gracias a todos por vuestra afabilidad y comentarios